No pienses en el pasado, ni prepares tu futuro, vive el presente tal y como es.
martes, 29 de noviembre de 2011
Lo juro , he intentado olvidarme de ti , he intentando borrarte de mi corazón , he intentado no sonreir como una boba cada vez que te veo ...Pero no lo consigo , quiero pero no puedo , siempre por una o por otra razón terminas consiguiendo lo que quieres. He intentado dejar de hablarte para no recordar ninguno de esos momento tan perfectos que viví contigo, no puede ser tu amiga y que me cuentes tus problemas con otras chicas , lo he intentando una y otra ves pero no puedo , no lo aguanto. Cada ves que te veo trato de no mirarte a los ojos para que no te des cuenta de como me estoy sintiendo, te preguntarás porque ya no nunca te hablo cuando te veo conectado o porque cuando nos encontramos por la calle ya no te saludo como antes ...La verdad es que si te contestará a esa pregunta creo que no lo entendería porque al fin y al cabo todo es por tu culpa , por tus mentiras, porque has jugado con mis sentimientos.. y nunca vas a entender lo que es querer a alguien de verdad .
Sabes que estás completamente perdida, cuando estás bailando al ritmo de la más marchosa música, feliz, contenta y animada, y todo eso se esfuma en cuanto te dice que no lo vas a ver hoy. Un sinfín de oscuridad y tristeza se refleja en tu rostro, y de pronto, todo cambia de nuevo, una sonrisa salida de la nada aparece en cuanto hay una mínima esperanza de verlo, una pequeña posibilidad, aunque sean unos minutos, algo, cualquier cosa. Es simplemente esa necesidad de él. Solía decirse: “Todo contigo, nada sin ti”, yo estoy de acuerdo.
No quiero estar a tres metros sobre el cielo, ni en la playa, ni en una casita al lado del río más cristalino, porque sin ti eso no vale nada. No quiero conocer las 7 maravillas del mundo porque ninguno se puede comparar con tu sonrisa. No me pienso molestar en sesiones de hipnosis porque no tendrían ni la mitad del efecto que tiene una mirada tuya. No quiero ver esculturas ni visitar museos que no se dignan a ponerte entre esas cosas a las que llamaba obras de arte antes de conocerte a ti. No quiero atardeceres si no estoy tumbada en tu pecho, no quiero tardes sin tus cosquillas, no quiero noches sin tu compañía, no quiero amaneceres si no son entre tus brazas y no quiero ni un segunda más de vida si no es a tu lado.
Y es cuando te agarra, y te aferra a él. Y te besa sin parar, es entonces cuando sabes que más te está queriendo. Y te lo dice, repitiéndotelo una y otra vez. Te mira a los ojos, se ríe, te besa, y se vuelve a reír, regalándote esa sonrisa tan perfecta. Pero sin soltarte nunca de la cintura, obligándote por todos los medios a que le sientas contra tu pecho. Es cuando llega el momento de decir adiós, y él no te deja irte. Y te dice que te secuestraría, y que te llevaría con él hasta el fin del mundo, sólo para poder estar contigo un poquito más.
¿Sabes? Me gustaría ir hasta donde tú estés, coger una escalera y trepar hasta tu balcón, saltarlo y sorprenderte. Ir a darte un abrazo por la espalda, de esos que te pillan por sorpresa y te dejan sin aliento por unos instantes; y que tú te gires con esa sonrisa perfecta que tienes y te me acerques suavemente para darme un beso de esos que me hacen sentirme en las nubes. Me subirás a las estrellas por la escalera de los besos, donde nadie pueda molestarnos, donde tú seas tú y yo sea yo. Donde los besos sean infinitos y el tiempo también, para que no tenga que decirte adiós jamás.
lunes, 28 de noviembre de 2011
JBL; inevitable todo.
Última hora del matí. Llatí. Avorriment. Fa fred, així que decideixo posar-me en una taula, al cosat del radiador. Hem giro cap al costat, i per un tros que ha quedat obert de la finestra, el veig. Et veig.
De cop, el meu cor s'ha accelarat, va molt ràpid, massa ràpid. No m'havia passat mai, bueno si, només cuan el veig, cuan et veig. Per un moment se m'escapa un somriure, un petit somriure. El professor em pregunta si em passa alguna cosa, però en aquell instant li responc que no, que no em passa res. Es clar, no li puc dir al professor que el que em passa es que estic embovada amb una persona perfecte, la millor que conec, amb la que passaria tots els segons, minuts, dies, setmanes, messos, anys amb ella, per la que ho deixaria tot, però tot per estar amb ell. No, no sóc exagerada. Simplement... simplement que... Que cada vegada que el veig... Em tremolen les cames, els braços, les mans, em tremola tot el meu cos. Que cada vegada que el veig, em ficu vermella i em surt un petit somriure el qual no puc evitar, un somriure que només em surt cuan el veig a ell, només amb ell. Que...que..que.. que cada punyetera vegada que el veig, que et veig, se'm fica un nus al coll que no em deixa ni parlar. Per què en cada instant que el veig no existeix més món que ell, no existeix més món que tu. Per què el meu món ets tu petit, simplement i únicament tu. Per què t'estimo, t'estimo més que el 30 de juny, més que a res, més que a tot. Per què petit, avui t'estimo més que ahir, i menys que demà.
De cop, el meu cor s'ha accelarat, va molt ràpid, massa ràpid. No m'havia passat mai, bueno si, només cuan el veig, cuan et veig. Per un moment se m'escapa un somriure, un petit somriure. El professor em pregunta si em passa alguna cosa, però en aquell instant li responc que no, que no em passa res. Es clar, no li puc dir al professor que el que em passa es que estic embovada amb una persona perfecte, la millor que conec, amb la que passaria tots els segons, minuts, dies, setmanes, messos, anys amb ella, per la que ho deixaria tot, però tot per estar amb ell. No, no sóc exagerada. Simplement... simplement que... Que cada vegada que el veig... Em tremolen les cames, els braços, les mans, em tremola tot el meu cos. Que cada vegada que el veig, em ficu vermella i em surt un petit somriure el qual no puc evitar, un somriure que només em surt cuan el veig a ell, només amb ell. Que...que..que.. que cada punyetera vegada que el veig, que et veig, se'm fica un nus al coll que no em deixa ni parlar. Per què en cada instant que el veig no existeix més món que ell, no existeix més món que tu. Per què el meu món ets tu petit, simplement i únicament tu. Per què t'estimo, t'estimo més que el 30 de juny, més que a res, més que a tot. Per què petit, avui t'estimo més que ahir, i menys que demà.
JBL; inevitable todo.
Verás, discúlpame , es inevitable no mirarte de esa forma al pasar... Es que, tu eres mi única razón para seguir con vida , si es que se le puede llamar así.Junto a ti todo parece más posible eres el tacto a lo sensible. Tú eres aquél adiós que nunca supe decir.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



