No pienses en el pasado, ni prepares tu futuro, vive el presente tal y como es.

lunes, 19 de marzo de 2012

JBL.

Es extraño esto de no sentir nada.
Esto de pensarte y no romperme, como todas las noches que murieron después de que te fueras. Esto de recordarte, sonreír y no echarme a llorar al saber que tu risa no será nunca más mi almohada. Es extraño esto de creer que, aunque sola no pueda, tú tampoco sabrías sostenerme. Es extraño esto de no estar segura de si ahora te fallo a ti o si llevo poniéndome la zancadilla a mí misma todo este tiempo. Es extraño esto de tener la cabeza tan llena de otras cosas, esto de que tú ya no seas el actor principal. Es extraño esto de dudar, esto de pensar que quizá me merezca algo más. Es tan extraño esto de no sentir tu voz recorriéndome por dentro que me asusto al tratar de imaginar qué haré sin ti. Y es que yo primero sentí miedo de perderte, de que dejaras de ser quien le diera la vuelta a mis viernes. Y te perdí. Aunque nunca dejaste de vivir dentro de mí, de ser la maleta que llevas siempre a tu lado por si acaso vuelven a despertar los recuerdos. Y ahora siento que se está deshaciendo ese veneno tuyo en mi sangre, siento que ya no hueles a vainilla y que, hoy, al menos, voy a saber volar yo sola. Por mucho que me aterre la idea, por mucho tiempo que haya pasado desde la última vez que no me hiciste falta. Porque supongo que todo será cuestión de acostumbrarse. 

11 días.

Hoy olvidaré quién quieren que sea. Hoy seré yo en mi más puro estado. Bailaré al son de la música, tratando de ser lo menos correcta y formal posible, dejaré que mi cintura siga a mis pies y que mi cabeza les acompañe. Esta noche quiero borrar de mi mente todas las preocupaciones para así no pensar. Disfrutaré cada paso que dé y si me equivoco, pues me equivocaré. Me da igual. Quiero sentir la poca libertad que se puede tener una noche de estas. 
Quiero clavarte la mirada en tus pupilas y que te sientas tan atraído que no puedas evitar seguirme. Ábrete paso entre la gente, sigue mis huellas, busca mi sonrisa, para después encontrarme. No te arrepentirás. Lo pasaremos bien. Lo que sucederá no lo sabe nadie; lo que sí se sabe es qué quiero que ocurra. Olvídate de ser correcto. Esta noche no. Quiero que seas mío durante unos minutos. Quiero experimentar nuevas sensaciones, y te he eligido a ti; aprovéchalo. No me hables del tiempo, ni de fútbol, ni de trabajo, ni de estudios... esta noche no. Conquístame y haz que me vuelva loca por ti. Que cada vez que te alejes de mi lado, sienta la necesidad de ir a buscarte. Disfrutemos de una noche como esta donde no hay sitio para el remordimiento ni para el qué dirán. Me da igual el mundo, quiero sentirme viva. Besémonos hasta que nos duelan los labios, riámonos de los que nos miran con sentimiento de rechazo ante lo que hacemos, bailemos pegados sintiéndonos el uno al otro, hablémonos al oído para que nadie escuche cómo se alcanza la felicidad. Que la busquen como yo te busqué a ti. Esta noche quiero que no acabe nunca. Esta noche no habrá nombres, ni rostros, ni siquiera recuerdos, tampoco habrá lamentaciones ni miedo. Esta noche solo habrá ganas, y con eso es más que suficiente.  
Lo difícil que es a veces ver que no todo es tan bonito como lo planteas. Que tal vez cometes errores haciendo algo, o simplemente idealizas un recuerdo por el simple hecho de aburrirte. Lo transformas de manera que queda grabado en tu mente como uno de los mejores momentos de tu vida. Sin embargo, en ese mismo momento lo sabías, lo sentías, que era algo extraño, una sensación que no habías vivido antes.
Que era un amor de plástico, inexistente Y empiezas a plantearte en ese mismo momento, lo distintas que serían las cosas si esa persona fuera otra, si tu misma fueras otra. Y lo único que piensas es que vas a hacer como que todo es perfecto, como en una obra de teatro, y vas a interpretar una escena que se desarrolla solo en tu mente.
Después, el tiempo transcurre, y tú mismo haces que esa interpretación sea lo que te quede del recuerdo. Pero después viene la realidad y te abre los ojos. Y ya, nada es como antes, te sientes pérdida por que has pasado demasiado tiempo en tu sueño, en tu mentira. Ya no encuentras cariño en sus palabras, ni compasión, ni nada. Solo notas su indiferencia y a veces hasta desprecio. No sabes que pasa y tu misma actúas de la misma forma, a la defensiva para que sus palabras no te hagan daño, o peor aún, su silencio. Nuevamente intentas convencerte de que todo va bien y vuelves a dedicarle sonrisas en vez de lágrimas, intentas arreglarlo. Pero cuando te paras a pensarlo te das cuenta de que estas sola y que nada será como antes por mucho que lo intentes. Tus recuerdos y tus sueños, ahora son solo sombras. 

jueves, 23 de febrero de 2012

:)

Volar. Escapar. Huir. Marchar. Dejar atrás. Mantener ese vuelo durante el tiempo que sea necesario porque cada día que pasa, voy conociéndome un poco más y voy sabiendo qué es lo que estoy queriendo en cada momento. Y ahora, ¿qué me apetece?. Quiero salir de estas cuatro paredes que acorralan mis deseos. Quiero coger el primer camino recto y andar por él sin saber hacia dónde. Quiero reirme de cada obstáculo que se ponga en medio de mi meta. Me voy a liar cada lágrima que he derramado y me la voy a fumar sentada en la calle del Presente. Quiero que sea aquí y ahora lo único que me preocupe de verdad. Quiero ser yo. Quiero hacer lo que me de la gana sin dar explicaciones, sin remordimientos, sin conciencia. Quiero vivir de un modo diferente a como lo llevo haciendo hasta ahora. Quiero gritar para que me escuche mi yo del pasado y vea el resultado de lo que un día fui. Quiero beberme cada uno de los besos que no te di y quitarme esos recuerdos que siempre llevo metidos en el bolsillo de mi chaqueta preferida. Intentaré liberarme de las cadenas del pasado y romperé las esposas del temor. Pegaré una tirita a cada cicatriz. Pondré celofán a mi corazón hasta que quede entero de nuevo. Amordazaré a mis pensamientos. Me dejaré llevar. Hoy quiero ser libre de verdad. Voy a vivir mi vida, y si me equivoco me equivocaré viviendo. Y aprenderé y si no, volveré a equivocarme. Cometeré errores, y ¿qué? ¿quién es perfecto?. No consentiré que dirijan mi vida. Formarán parte de ella los que siempre me han demostrado valer la pena. Estaré feliz conmigo misma, y lo haré por mí. Voy a ser un poco más egoísta... al fin y al cabo, si la vida te quiere dar por culo, lo hará seas como seas. VIVIR, SENTIR, DISFRUTAR. Here and now. Esos es lo que por ahora me importa.

miércoles, 22 de febrero de 2012

Decepción. Bipolaridad. Falsedad. Cariño. Realidad. Hipocresía. Soledad. Rabia. Desprecio. Indecisión. Odio. Vergüenza. Amistad. Mas falsedad. Necesidad. Dependencia. Sonrisas. Miradas. Roces. 'Te quiero'. 'Siempre'. Vida. Felicidad. Si. No. ¿Ves lo que hay en común de todo esto? Yo sí, TU.

viernes, 17 de febrero de 2012

JBL.

Que tens? Es que exactament no se que tens... Alguna cosa has de tenir, perque cada vegada que et veig em quedi embobada. Perque cada vegadaqeu et vegi em surti un petit somriure sol. Perque senti... Bé, no se quina sensació és, no trobo paraules exactes... Perque cada vegada que et veig, m'enamoro una mica més de tu. 
Per que? Perque no estem com abans? Perque no em dius aquells "t'estimo" falsos? Els trobo a faltar tant... Mes exactament igual si no senties res per mi, pero aquelles paraules falses e, feien seguir endevant, ja ho sabia, no em feia ilusions, pero era l'únic que necessitava al dia per seguir endevant, per no caure'm més al terra. 
No he contat els somriures, pocs diria que han sigut. Falsos? No ho sé, això només ho saps tu. Em feien tant feliç... Els trobo a faltar. Et trobo a faltar a tu.
Mirades? Aquelles mirades que pel passafís, pel pato, o pel camí em feies... M'agradaven, m'agradaven molt. Aligual que m'agrades tu, m'agrades molt. Penso, bé, tinc la sensació de que em segueixes mirant, com abans, tot i que ara... Ara em mires més que abans... Es veritat, o són sensacions meves? Segur que són sensacions mesves. Pero saps que? Pensar que és veritat em fa sentir millor, em fa sentir diferent...
No demano que t'enamoris de mi, ja se que es impossible, pero demano que tornis. Necessito tornar a sentir aquells sensació que tenia cuan em somreies. Necessito tornar a tremolar cuan em passaves a pocs centímetres de mi. Necessito tornar a fer-me la gilipolles cuan em deies t'estimo. Necessito que la gent em torni a preguntar perque somreia tant, perque estava tant tonta... Necessito que aquella resposta tornis a ser tu i no un altre. Ho necessito. Et necessito.
Mai hi ha hagut un altre, mai. Mai he deixat d'estimar-te, mai. Sempre has sigut tu el primer, bé, l'únic. Ets inevitable, en tots sentits... Pero, ja se que es impossible. Es impossible que el que he dit, passi. Es impossible que tornis, i que em faltin paraules. Tu erets la única raó per la que seguir endevant. Em donaves força per seguir endevant.
Tot es fa curt per definir, explicar el que sento per tu, l'únic que sé es que no ho he sentit mai, amb ningú. I també se, que vaig trigar poc en estimar-te des de aquell 30 de juny, i trigaré molt en oblidar-te, si t'oblido, des de avui.
Sempre seràs el meu petit, sempre.


lunes, 13 de febrero de 2012

Merece la pena...

Acepta las situaciones. Disfrázate en carnaval. Haz frente a tus errores. Juega. Corre. Repite mil veces todo lo que le quieres por mucho que se lo hayas dicho ya. Respira hondo. Camina como una modelo. Besa a la mayoría de personas que puedas. Ríete extremadamente de todo. Emborráchate. Rompe la dieta. Habla horas por teléfono. Limpia la habitación. Ama el chocolate. Deja que piensen que estás loca. Baila… De la forma que sea, pero baila. Canta en la ducha. Desobedece. Sácate fotos. Aprueba. Suspende. Escucha música hasta que te quedes sorda. Hínchate a helado. Haz daño… no mucho, pero hazlo. Cáete de una silla. Practica tu deporte favorito. Ponle tilde á lo que té de lá gana.Recuerda canciones viejas. Echa miradas por la calle. Hazle esperar. Mira Titanic. Baja a tu portal a verle.Viaja. Siente mariposas en el estómago. Llora. Vive igual que un hielo por la espalda, un beso detrás de la oreja…. Un gol de tu equipo… O del contrario. Igual que morder una guindilla, besar labios desconocidos, un final inesperado… 
Vive, y ante todo, Sonríe.